فلنج کور تیتانیوم دریایی برای وظایف فراساحلی

فلنج کور تیتانیومی دریایی برای وظایف فراساحلی

فلنج کور ساده‌ترین قطعه در سیستم لوله‌کشی دریایی است و اغلب تعیین‌کننده این است که آیا خاموشی برنامه‌ریزی شده باقی می‌ماند یا خیر. این فلنج هیچ حفره‌ای برای جوشکاری و هیچ توپی برای تراز کردن ندارد، بنابراین تنها چیزهایی که می‌توانند خراب شوند عبارتند از سطح آب‌بندی، پیچ و مهره‌ها و خود ماده. در اطراف آب شور، هر سه مورد متفاوت از یک نصب فولاد کربنی عمل می‌کنند و تفاوت‌ها با این واقعیت شروع می‌شود که دریا یک محیط واحد نیست: منطقه پاشش، بدنه که به طور دائم غوطه‌ور است و خط گل، هر کدام به روش متفاوتی به فلنج حمله می‌کنند.

چهار منطقه، چهار مشکل متفاوت

تیتانیوم در هیچ یک از این مناطق نیازی به پوشش ندارد و این بخشی از ارزش آن در فراساحل است، زیرا پوششی که در منطقه پاشش خراب می‌شود به جای مانع، به سلول خوردگی تبدیل می‌شود. آنچه تیتانیوم نیاز دارد یک شکاف تمیز و یک اتصال گالوانیکی کنترل شده است و این دو مورد موضوع بیشتر جزئیات عملی در زیر هستند.

کجا تیتانیوم از ایمنی خود دست می‌کشد

آب دریا در دمای محیط تقریباً بی‌ضرر برای تیتانیوم خالص تجاری است. فیلم اکسید سریع‌تر از آنچه کلریدها می‌توانند آن را از بین ببرند، دوباره تشکیل می‌شود و حتی پس از سال‌ها غوطه‌وری، هیچ حفره‌ای وجود ندارد. مواجهه‌ای که مردم را غافلگیر می‌کند، شکاف تنگ است: زیر یک واشر، پشت یک لبه، بین دو سطح پیچ شده که آب‌بندی نشده‌اند. در داخل این شکاف، اکسیژن مصرف می‌شود و pH کاهش می‌یابد و در دمای بالاتر از حدود 70 تا 80 درجه سانتی‌گراد، شکاف می‌تواند حتی در Gr2 فعال شود. فلنجی که روی یک شاخه آب دریا داغ، یک بازگشت آب ژاکت یا خروجی مبدل حرارتی قرار می‌گیرد دقیقاً همین مورد است و در آنجا Gr7 با 0.2 درصد پالادیوم پاسخ ایمن است.

پوشش زیستی یک مسئله متفاوت است. بارناکل‌ها و صدف‌ها تیتانیوم را نمی‌خورند، اما مساحت جریان را کاهش می‌دهند، وزن اضافه می‌کنند و حفره‌های آب راکد ایجاد می‌کنند و می‌توانند یک واشر نشتی را پنهان کنند تا زمانی که نشتی بزرگ شود. کلرزنی که برای کنترل پوشش استفاده می‌شود نیز برای تیتانیوم بی‌ضرر است، که دلیل دیگری است که این ماده برای سیستم‌های آب دریا که آلیاژهای مسی توسط خود درمان مورد حمله قرار می‌گیرند، انتخاب می‌شود.

حفاظت کاتدی و هیدروژن

تیتانیوم معمولاً کاتد در جفت آب دریا است، به این معنی که فولاد مجاور آن آند می‌شود و تیتانیوم به جای آسیب دیدن، محافظت می‌شود. این مفید است تا زمانی که حفاظت بیش از حد انجام شود. اگر پتانسیل بسیار منفی‌تر از حد لازم رانده شود، هیدروژن روی سطح تیتانیوم تولید می‌شود و می‌تواند به عنوان هیدرید جذب شود که فلز را ترد می‌کند، به خصوص در دمای بالاتر و در شکاف‌های تنگ. در عمل، حفاظت برای فولاد طراحی شده است، قطعات تیتانیومی در جایی که مهم است از نظر الکتریکی جدا شده‌اند و فلنج به عنوان مسیر آند برای سیستم بدنه استفاده نمی‌شود.

جایی که فلنج تیتانیومی مستقیماً به فلنج فولادی پیچ می‌شود، یک واشر دی‌الکتریک و آستین‌های عایق، جفت را از اتصال دور نگه می‌دارند. جایی که به فلنج تیتانیومی دیگری پیچ می‌شود، عایق‌بندی ضروری نیست اما یک واشر همچنان از گل پیچ فولادی در برابر اتمسفر نمکی محافظت می‌کند. پیچ و مهره‌های مخلوط در فراساحل رایج است و قابل قبول است به شرطی که نواحی آند و کاتد درک شده باشند تا تصادفی.

انتخاب فلنج کور بر اساس وظیفه

پوشش تست هیدرو موقت شایسته هشدار است. یک کور بریده شده از صفحه برای تست هیدرو یک کور B16.5 نیست و برای کلاسی که روی فلنج جفت شده مهر شده، درجه‌بندی نشده است. این برای یک تست فشار کوتاه در فشار تعریف شده با یک سرپرست صالح قابل قبول است و به عنوان یک بستن دائمی قابل قبول نیست، زیرا ضخامت و قابلیت ردیابی مواد هر دو خارج از استاندارد هستند.

سطوح و واشرها در آب شور

یک سطح برجسته با واشر مارپیچی، پیش‌فرض کاری است. سطح به 3.2 تا 6.3 میکرومتر Ra ماشین‌کاری شده و از نظر صافی بررسی می‌شود، زیرا واشری که به طور یکنواخت قرار نمی‌گیرد، در یک طرف شکاف ایجاد می‌کند و شکاف محل خوردگی است. سطوح اتصال حلقوی در کلاس بالا که یک حلقه فلزی می‌تواند بار نشیمن را تحمل کند، استفاده می‌شود و آنها به یک شیار تمیز و بدون آسیب نیاز دارند؛ خراش روی یک شیار حلقه یک مسیر نشتی است که هیچ مقدار گشتاوری آن را نمی‌بندد.

پیچ و مهره در فراساحل

گل پیچ‌های فولادی در اتمسفر نمکی ابتدا در رزوه خورده می‌شوند، بنابراین مجموعه قبل از از دست دادن استحکام، پیش‌بار را از دست می‌دهد. گل پیچ‌های تیتانیومی مشکل خوردگی را حل می‌کنند و گالینگ را معرفی می‌کنند، به همین دلیل است که ترکیب ضد گیر کردن مبتنی بر نیکل در رزوه تیتانیومی یک عمل استاندارد است. صرف نظر از جنس گل پیچ، اتصال پس از اولین چرخه حرارتی مجدداً گشتاور داده می‌شود و در هر پنجره نگهداری بازرسی می‌شود و مقدار گشتاور ثبت می‌شود تا خدمه بعدی همان اتصال را به همان روش سفت کنند.

وزن، جابجایی و دسترسی

با چگالی 4.51 گرم بر سانتی‌متر مکعب، تیتانیوم حدود 57 درصد چگالی فولاد است و در یک فلنج کور این تفاوت در انتهای آچار در فضای محدود احساس می‌شود. یک کور سبک‌تر راحت‌تر نصب می‌شود، به پشتیبانی موقت کمتری نیاز دارد و بار روی نازل را کاهش می‌دهد. برای اندازه‌های بزرگ، مزیت کوچکتر است، زیرا کور ضخیم است و پیچ‌ها وزن را غالب می‌کنند، بنابراین نقاط جابجایی و حلقه‌های بالابر ارزش مشخص کردن در مرحله سفارش را دارند تا اینکه در عرشه بداهه‌سازی شوند.

بازرسی و قابلیت ردیابی

هر ذوب با PMI شناسایی می‌شود، سطح آب‌بندی پس از ماشین‌کاری با PT بررسی می‌شود و بخش‌های سنگین‌تر با UT بررسی می‌شوند. ابعاد، پرداخت سطح، فاصله سوراخ پیچ و ضخامت در برابر B16.5 ثبت می‌شوند و یک گواهی 3.1 به EN 10204 فلنج تکمیل شده را به شماره ذوب و نتایج تست مکانیکی آن پیوند می‌دهد. پروژه‌های فراساحلی معمولاً یک برگه اطلاعات مواد و یک گزارش ابعادی به آن بسته اضافه می‌کنند و توافق بر روی لیست اسناد در هنگام استعلام ارزان‌تر از تولید آن پس از بسته‌بندی کالا است.

سفارش فلنج کور دریایی

استاندارد و کلاس، اندازه، سطح، درجه و سرویس را بیان کنید: به عنوان مثال ASME B16.5 کور، NPS 6، کلاس 300، سطح برجسته، Gr7، آب دریا در دمای 85 درجه سانتی‌گراد. جنس پیچ و مهره، نیاز به عایق‌بندی، تست و بسته اسناد را اضافه کنید. جایی که فلنج برای سال‌ها غوطه‌ور خواهد شد، بگویید، زیرا غوطه‌وری درجه توصیه شده و پرداخت سطح را تغییر می‌دهد و این دو تصمیم در هنگام قیمت‌گذاری بسیار ارزان‌تر از اسکله گرفته می‌شوند.

تصاویر محصول